ZIE MIJ DOEN

di 23
oktober

Met inleiding door en nagesprek met regisseur Klara Van Es. Ook Jessica - bewoonster van Monnikenheide en te zien in de film - en Johan Vermeeren - directeur van Monnikenheide - zullen bij het nagesprek aanwezig zijn.

Mensen met een verstandelijke beperking worden helaas nog altijd meewarig aangekeken. Maar zij hebben net zoals iedereen gevoelens en humeuren die kunnen botsen. Ze hebben hun eigen gedachten, verlangens en meningen; een eigen leven. In een poëtisch zwart-wit portret laten Nadine, Sofie, Sam, Quan, Mathias en Jessica ons in hun gedachten en emoties kijken. Ze wonen samen in een zorgcentrum voor mensen met een mentale beperking.

 

Sofie kan niet zoveel doen, maar wanneer ze iets leuk vindt (of niet) laat ze dat duidelijk merken. Mathias heeft een autismespectrumstoornis en hoewel het voor hem niet eenvoudig is om alle sociale interacties te begrijpen, maakt hij mensen gelukkig door hun verjaardag te onthouden. Nadine, die het syndroom van Down heeft, krijgt last van dementie. Sam uit zijn gevoelens met muziek. Quan werd geboren in China en hoopt er ooit terug te keren. En Jessica vindt het moeilijk om werk, paardrijden en een relatie te combineren. Droevig, boos, bang en blij. Terwijl ze hun gevoelens ontrafelen leren ze ons over de wereld, en vooral: over onszelf. 

Credits

REGIE: KLARA VAN ES; GENRE: DOCUMENTAIRE; 2018; BELGIË; 1U58; NEDERLANDS GESPR.

Zie Mij Doen werd door de jury uitgeroepen tot Beste Documentaire op Docville 2018. 

Pers

“Alles bij elkaar genomen hadden de prachtige en respectvolle gesprekken met de bewoners van het centrum een merkwaardig effect op ons. Een effect dat ons doet denken aan het beroemde citaat van de Chinese dichter Zhuangzi: ‘Eens op een dag droomde ik dat ik een vlinder was. En nu is de vraag of ik Zhuangzi ben die droomde dat hij een vlinder was, ofwel een vlinder die droomt dat hij mij is.’ Wel, sinds we Zie Mij Doen hebben gezien, vragen wij ons op eenzelfde manier af wie nu eigenlijk de mensen met de mentale beperking zijn: de bewoners van het zorgcentrum, die met verrassend veel nuchterheid en verstand over hun toestand spreken, of wij, die hen op straat ofwel onvrijwillig aanstaren ofwel gauwgauw van hen wegkijken.” (HUMO.BE)

 

“Wonderlijke en wondermooie documentaire, over alledaagse heldhaftigheid” (FILMWARD)

 

“Klara Van Es maakt films die omzwachteld kijken (..) we staren niet, maar zien hen echt doen.” (FILMMAGIE)

 

“Een ingetogen en ontroerend portret.” (DE MORGEN)

Accepteer je onze cookies?

Om jouw bezoek aan deze website persoonlijk en snel te maken, gebruiken wij diverse cookies. Wij gaan ervan uit dat je dat goed vindt, wanneer je de site bekijkt.

Meer informatie Ja, ik aanvaard de cookies.