Souad Massi

Authentieke en bezielde gitaarmuziek voor fans van Fairuz, Mashrou' Leila, Le Trio Joubran en Anouar Brahem.

Oumnyia, ‘mijn wens’, is de titel van het zesde album van de Algerijnse artieste Souad Massi. De gevierde zangeres en gitariste brengt een mix van chaâbi en raï, de populaire Midden-Oosterse popmuziek, en de traditionele liederen van de Kabyle-cultuur. Maar in de grote traditie van folkartiesten zoals Bob Dylan wil ze niet enkel nummers over de liefde en het leven brengen, met haar muziek wil ze ook resoneren aan de politieke en maatschappelijke evoluties in haar thuisland. “Iedereen die op straat kwam, de jongeren en de grootmoeders, was ongelooflijk moedig”, verwijst ze naar de protestbeweging die begin 2019 in Algerije leidde tot de afzetting van dictator Bouteflika. Door haar uitgesproken gevoeligheid voor sociale ongelijkheid, blijft Massi zich ook inzetten voor de verbetering van de vrouwenrechten overal ter wereld.

Hoezeer Souad Massi ook de stem van haar volk en haar generatie uitdraagt, haar muzikale nieuwsgierigheid bracht haar snel verder dan het streng-islamitische land waar ze in de jaren 70 en 80 opgroeide en waar het allesbehalve evident was om als jonge vrouw gitaar te spelen. Eerst trok ze naar Sevilla waar ze met Triana flamencomuziek speelde en met Atakor rockmuziek, in Parijs zong ze in 1999 mee met de brassband Carbaret Sauvage. Het is ook in de Franse hoofdstad dat ze haar eerste platencontract tekende en waar ze in 2006 met de Victoire de la Musique een belangrijke erkenning binnenhaalde. Vandaag woont en werkt Massi nog steeds in Frankrijk en zingt ze naast het Arabisch en het Berbers ook in het Frans.

Na haar passage in 2015, weten we bij De Roma dat Saoud Massi naast een uitzonderlijke artieste met een bijzonder krachtige stem ook live een geweldige indruk maakt. Massi bespeelt haar gitaar op een bijzondere manier: je hoort er de poëzie van Aït Menguelet in, maar evengoed de lichtheid van reggae en de melancholie van fado. Met haar band bespeelt ze een nog breder register: arabisch-andalousisch met de viool van Mokran Adlani, folk met de mandole van Mehdi Dalil, Noord-Afrikaanse ritmes met de derbouka van Rabah Kalfa en Latijns-Amerikaanse percussie met Adriano Tenorio.