Singer-songwriter Samantha Fish wordt aan de andere kant van de oceaan al jaren overstelpt met awards voor ‘beste blues’ en hoge noteringen in de alternatieve hitlijsten. Met haar dertiende album Paper Doll onder de ene arm en haar Gibson SG onder de andere, gaat ze eindelijk nog eens op tournee in Europa. En ook op ons podium in Borgerhout laat ze zich gaan op haar gitaar.
Tekst: Willem Jongeneelen
Samantha’s meesterlijke gitaarspel viel ook andere gitaargrootheden, variërend van Buddy Guy tot Slash, op. Ze mocht er al mee jammen. The Rolling Stones namen haar zelfs mee op hun Hackney Diamonds-tour door Noord-Amerika. “Maar ik wil ook Europa en Australië verder veroveren. Ik toer sinds 2011, de zalen worden steeds groter en ik bouwde een standvastige relatie op met mijn publiek.”
Anders zijn dan de rest
Samantha Fish is een speciale dame. Als kind wilde ze anders zijn dan de rest van het gezin. “Ik zette me af. Mijn pa speelde gitaar, mijn zus speelde gitaar, dus ging ik drummen. Pure fun, voor een dertienjarige. Een drumstel is een fysiek instrument. Rammen. Op mijn vijftiende kwam ik er echter achter dat ik ook van melodie en hooks hield. Stiekem was ik verzot op de gitaar. Bovendien moest en zou ik gaan zingen. De combinatie met drummen was niet heel handig. Ik ben toch maar geswitcht.”
Waar haar klasgenoten voor pop en hiphop kozen, kwam Samantha uit bij rock en blues. “,Ik luisterde op de radio naar alles, maar ik bezat ook ouders met een goede smaak. Als teenager was ik behoorlijk rock-‘n-roll. Mijn gitaarhelden heetten Jimmy Page, Angus Young en Slash, maar ik ontdekte ook al jong de blues. Ik dook de geschiedenis in en ontdekte Buddy Guy, Freddie King en zelfs de Delta blues van Robert Johnson, waarmee het allemaal begon.”
Haar eigen spel ontwikkelde zich snel. Mede dankzij haar talent om de juiste mensen uit te kiezen voor samenwerkingen. Zo werd haar album Death Wish Blues (2023), dat ze samen met rocker Jesse Dayton maakte, overladen met positieve reacties en beloond met een Grammy-nominatie. Ook haar keuze voor Jon Spencer als producer was een schot in de roos. “Ik kwam met hem in contact via Luther Dickinson van North Mississippi Allstars. Luther produceerde eerdere albums van mij. Als fan had ik veel shows van Jon Spencer bezocht. Toen hij met R.L. Burnside werkte, maar ook van zijn Blues Explosion. Hij wist als producer precies hoe hij het compleet verschillende gitaarspel van Dayton en mij aan elkaar vast moest timmeren en onze stemmen te laten matchen.”
Invloeden uit soul en country
Voor de opnamen van Paper Doll trok Fish opnieuw met een blanco vel de studio in. Naast rock en blues zijn er ook invloeden uit de soul en country op het album te ontwaren. ‘Ik schrijf allerlei soorten songs. Ik ben gek op Americana en adoreer een songschrijver als Townes van Zandt. Ik durf me niet met hem te vergelijken, want hij is een van de grootsten aller tijden. Maar hij inspireert wel.”
Daarnaast weet ze ook nog altijd wat soleren is. In het soulvol startende nummer Sweet Southern Sounds trekt ze alle registers open. “De song schreef ik samen met Anders Osborne. Het idee ontstond om na het opvoeren van het tempo met een epische solo te eindigen. Je hoort niet zo vaak meer solo’s in de muziek van tegenwoordig. Deze kwam uit mijn heupen. In een paar takes stond alles erop. Heerlijk om eens uit te halen.”
Soleren mocht Fish ook tijdens een speciale tournee die ze vorig jaar met een groot aantal andere gitaarhelden mocht doen als eerbetoon aan Jimi Hendrickx. “Op mijn eigen manier speelde ik Crosstown Traffic, Fire, Angel en If 6 was 9 uiteraard. Zoals iedereen een eigen interpretatie liet horen, want de lat ligt hoog als je Hendrix speelt. Het blijft fascinerend om te merken hoe zijn spel zoveel totaal verschillende gitaristen jaar na jaar opnieuw blijft inspireren. Met mijn eigen band waagde ik me nog nooit een van Jimi’s tracks, maar voor de komende tournee zal ik het eens overwegen.”