Op 10 september wordt De Roma het decor voor een bijzondere première. Jef Neve staat er dan voor de veertiende keer op het podium. Niet met een orkest of koor, maar met zijn nieuwe soloalbum Stories Without Words, een reflectie op zijn 25-jarige carrière. “Het podium voelt vandaag als mijn natuurlijke habitat.”
Tekst: Sandra Gasten
Met Stories Without Words stelt Jef Neve een nieuw soloalbum voor, zijn eerste in twaalf jaar. “Het heeft zo lang geduurd, omdat ik heel wat andere projecten heb gedaan. Maar dit jaar voelde ik de nood om met iets nieuws te komen”, zegt hij. Toch heeft hij dat voorbije decennium allesbehalve stilgezeten. “Ik werkte onder meer aan een symfonie voor de stad Gent, deed een tournee met trompettist Teus Nobel als hommage aan Toots Thielemans en componeerde recent nog een twee uur durend passiewerk voor een koor, samen met Jeroen Olyslaegers.”
De pianist en componist is dan ook een muzikale duizendpoot: Neve is een artiest die even graag een klassiek pianoconcert speelt als een jazzcompositie schrijft, iemand die moeiteloos wisselt tussen solo-optredens en orkestprojecten. “Ik hou van die afwisseling”, legt hij uit. “Ik hou ervan om de verantwoordelijkheid voor een heel orkest te dragen, maar moet ook toegeven dat ik het fijn vind om de dag nadien weer alleen op het podium te staan. Een keuze zal ik nooit maken.”
Vrijheid van alleen spelen
Zijn soloalbum Stories Without Words is een doorsnede geworden van alles wat Jef Neve vandaag als muzikant is. “Persoonlijker dan dit album wordt het niet”, zegt hij. “Het enige dat erin zit, is mijn muzikale inbreng. Er is geen band, geen orkest en geen andere stemmen, alleen ik en mijn piano.” Dat was niet altijd vanzelfsprekend. “Toen ik twaalf jaar geleden mijn soloalbum ONE uitbracht, had ik het idee dat ik in mijn blootje op het podium stond. Die schroom is gelukkig verdwenen. Het podium voelt vandaag als mijn natuurlijke habitat.”
Neve nadert de vijftig en kijkt met een zekere rust naar zijn artistieke parcours. “De echte bewijsdrang is niet meer zo groot als vroeger. Ik voel me zekerder en heb vertrouwen in wat ik doe.” Dat vertaalt zich in zijn muziek. “Ik heb echt plezier beleefd aan het schrijven van die nieuwe muziek”, zegt hij. “Omdat ik het gevoel heb dat ik muzikaal nog meer mijn zin kan doen dan vroeger.”
Mix van stijlen
Wie Neves werk volgt, merkt hoe zijn stijl steeds moeilijker in een hokje te plaatsen valt. “Ik probeer al 25 jaar in een zekere richting te evolueren, maar eigenlijk lukt me dat niet”, glimlacht hij. “Daarom is dit nieuwe album een symbiose geworden van mijn jazzrepertoire en mijn klassieke muziek. Bovendien heb ik ontdekt dat de stijl of richting niet veel uitmaakt, zolang je als muzikant maar blij wordt van wat je aan het doen bent.”
Hij reist vaak voor zijn werk en veel van zijn muziek ontstaat dan ook onderweg. Voor Jef Neve is componeren verbonden met reizen en ontmoetingen. “Gewoon achter mijn piano gaan zitten en een soloalbum schrijven, lukt niet. Eigenlijk ben ik de hele tijd bezig met muziek schrijven. Mijn ideeën ontstaan in de meest verschillende contexten: een concertzaal in Canada, op een repetitie in Japan of tijdens een improvisatiesessie na een optreden. “Ik speel ergens op een mooie piano en plots ligt daar iets. Die stukjes neem ik op met mijn smartphone en werk ik later thuis verder uit.”
In een carrière van 25 jaar zijn er natuurlijk momenten die eruit springen. Voor Neve was de samenwerking met José James in 2010 zo’n kantelpunt. Hun album For All We Know werd internationaal opgepikt en betekende een doorbraak naar een breder publiek. “Het legendarische jazzlabel Impulse Records is daarvoor zelfs opnieuw opgestart”, vertelt hij. “Het laatste album dat zij hadden uitgebracht, was van Alice Coltrane. Een jaar later was dat ons album. Dat heeft veel deuren geopend. Ik speelde toen al geregeld in kleinere clubs in Amerika, maar plots volgden er grotere zalen en internationale tournees.”
Altijd welkom in De Roma
Toch blijft te midden van al dat reizen Antwerpen een belangrijke halte. In deze stad begon het, in een café als Den Hopper. En hier ligt ook De Roma, een plek waar Jef Neve een bijzondere band mee heeft opgebouwd. “Ik voel me er altijd heel welkom”, zegt hij. “Het is niet toevallig dat ik er de première van dit nieuwe soloalbum doe.”
Zijn geschiedenis met de zaal is rijk aan herinneringen. Van zijn eerste concert met het Jef Neve Trio in 2010 tot een intens soloconcert met de Goldbergvariaties van Johann Sebastian Bach. “Dat was technisch en muzikaal zo complex. Ik was daar heel zenuwachtig voor.” Ook het uitverkochte soloconcert in 2014, waar het publiek meezong op het nummer It’s Gone, blijft hangen. “Het publiek in De Roma is zo divers en enthousiast. Dat maakt het bijzonder. Je krijgt een mix van fans en nieuwe mensen, van jong tot oud.”
En wat mogen we verwachten op 10 september? “Ik ga vooral proberen om zo goed mogelijk mijn nieuwe repertoire op het publiek los te laten”, glimlacht Jef Neve. “Ik ga al blij zijn als de première goed verloopt en iedereen kan genieten van een mooi optreden.” Na 25 jaar keert Jef Neve dus terug naar de essentie: een piano, een podium en een publiek. Of, zoals hij het zelf samenvat: “Ik voel meer dan ooit dat muziek en optreden mijn bestemming zijn.”