Zeldzaam zijn ze, de artiesten die op hun twintigste De Roma vullen, maar ze zijn er wel. Enter ISE, haar gitaar en haar even tedere als robuuste debuutplaat Suitcase Child. “De meeste mensen moeten me horen zingen voor ze me serieus nemen.”
Tekst: Jasper Van Looy
Als geboren en getogen Limburgse komt ze niet zo vaak in Antwerpen, bekent Ise Smeets, en toch is De Roma een bijzondere plek voor haar. Eind 2024 speelde ze er in de foyer, als afsluiter van het jaar waarin ze De Nieuwe Lichting won en als jongste artiest ooit op Rock Werchter stond. Nog daarvoor verzorgde ze het voorprogramma van Jasper Steverlinck. “Die show herinner ik me nog goed”, zegt ze. “Het was mijn laatste optreden als minderjarige.”
Intussen is ze twintig, al doen het patina op haar stem en haar mature debuut Suitcase Child denken dat ze veel ouder is. “Ik voel me ook vaak ouder dan ik ben, omdat ik al sinds mijn negende muziek speel en vooral met mensen werk die ouder zijn dan ik.”
“Tegelijk schatten veel mensen me jonger, omdat ik klein en tenger ben. Onlangs werd mijn identiteitskaart nog eens gevraagd, toen ik op showcasefestival Eurosonic in Groningen speelde en daarvoor op café een meeting had met mijn manager. Ik was die kaart ook nog eens vergeten, mijn manager zat al binnen en is mij aan de ingang komen halen.”
“Als ik opkom voor een publiek dat me niet goed kent, zie ik mensen zich afvragen waar die gitaar met dat meisje naartoe gaat. De meesten moeten me horen zingen om me serieus te nemen”, lacht Smeets.
Roadie
Suitcase Child is een plaat over scheidingen in de breedste zin van het woord, te beginnen met die van Smeets’ ouders. Ze zingt over het koffertje dat ze al jaren van het ene huis naar het andere zeult, maar ook over de mentale rugzak die ze sindsdien meedraagt. De songs maken veel los bij de verschillende generaties die naar haar shows komen kijken: “Meisjes van mijn leeftijd herkennen zich in mijn teksten, sturen mij via Instagram dat ze zich hetzelfde voelden toen hun ouders uit elkaar gingen. Van vaders hoor ik soms dat ze zich schuldig voelen.”
Dat laatste is alvast niet de bedoeling. “Ik weet dat mijn ouders en plusouder hun uiterste best hebben gedaan om mij zo min mogelijk te laten afzien. Ik heb mijn muziek lang verborgen gehouden, omdat ik hen niet het gevoel wilde geven dat ze iets verkeerds deden. Nu weten ze dat dat gewoon mijn manier is om mijn gevoelens te uiten en dat ik hen geen verwijten maak.”
Ook in De Roma zullen ze erbij zijn: “Mijn mama vind je aan de merchandisingstand, mijn pluspapa is mijn roadie.” Veel meer details wil ze nog niet kwijt over wat haar grootste zaalconcert tot dusver zal worden: “Na jaren alleen te hebben gespeeld, heb ik sinds kort een band. Verder speel ik natuurlijk vooral de songs uit Suitcase Child, maar misschien heb ik tegen dan wel iets nieuws klaar...”