Vijftig jaar op de planken. Hoeveel bands kunnen dat zeggen? The Kids, pioniers van de Belgische punk, staan er na vijf decennia nog altijd. En ze klinken nog even strak en snedig als in de beginjaren. “Mijn solo’s zijn misschien niet meer zo razendsnel en Ludo’s stem klinkt wat lager, maar de essentie blijft: pure rock-’n-roll. Geen toeters en bellen, geen compromissen. Gewoon gaan.”
Tekst: Tim Torfs
Foto: Frauke Van Goethem
Aan het woord is Luc Van de Poel. Gitarist van The Kids én al vijftien jaar vrijwilliger in De Roma. Zaterdag 7 maart staat met stip in zijn agenda. “Dat wordt een heel speciale avond. Ik ken De Roma door en door. De eerste keer dat The Kids hier speelde was in 1977, als voorprogramma van Iggy Pop. Het dak ging eraf. Ik stond toen nog niet mee op het podium, maar speelde later wel verschillende keren mee, eerst in de foyer, later ook in de grote zaal. Ik heb hier zoveel groepen live aan het werk gezien en nieuwe muziek ontdekt. Er hangen zoveel herinneringen vast aan dit gebouw. En ik ken hier natuurlijk ook heel veel volk. Dat geeft zenuwen, als je een thuismatch speelt, wil je alles geven en het extra goed doen.”
Wat we mogen verwachten op 7 maart? “De vlammendste show van het jaar”, belooft Luc. “Geen speciale gasten, geen spektakel. Gewoon knallen. We duiken in ons oeuvre van 50 jaar punk, maar stellen ook een aantal nieuwe nummers voor. We werken momenteel mee aan een album waarop jonge bands als Colère, Kotskat, Röt Stewart en Obits nummers van The Kids coveren. Voor dat album hebben we zelf ook twee nieuwe nummers gemaakt. Daar krijgt het publiek zeker al een voorproefje van. Met het concert in De Roma blikken we terug op onze carrière, maar ook met een knipoog naar de toekomst.”
Energie in duizendvoud
Die indrukwekkende carrière begon in de jaren zeventig. “Een tijd waarin de rock steeds bombastischer werd”, vertelt Luc. “Punk was een vuist tegen die overdaad en opsmuk. Wij wilden terug naar de essentie. Drie akkoorden, een paar zinnen, en gaan. Punk stoelt heel hard op de sixtiesrock. The Who, The Kinks, The Stones … dat waren de bands waar wij naar opkeken. Ludo (Mariman), Danny (De Haes) en ik zaten onmiddellijk op dezelfde lijn. Het klikte meteen. Die band is nooit weggegaan. Wij zijn nog steeds gewone jongens die willen rocken en plezier maken.”
De muziek van The Kids vond ook internationaal zijn weg. Ze stonden naast iconen als Patti Smith, Iggy Pop en Sex Pistols, toerden door Canada, Mexico, Japan én de Verenigde Staten. Toch blijft Luc de nuchterheid zelve, voetjes op de grond. “Wij waren eigenlijk nooit bezig met wie er voor of na ons speelde. We deden gewoon ons ding. Natuurlijk zijn er wel herinneringen die bijblijven. Toen we in 1978 in het Koninklijk Circus het voorprogramma van Patti Smith deden, ging de hele zaal uit zijn dak. De energie die we de zaal instuurden, kregen we in duizendvoud terug. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Of die eerste keer in Brooklyn, New York. Meer dan zeshonderd Amerikanen die je teksten uit volle borst meebrullen: dat maakt indruk.”
De nummers van The Kids waren nooit vrijblijvend. Fascist Cops, Bloody Belgium … scherpe statements tegen onrecht. “We kunnen de wereld niet veranderen, maar we kunnen er wel een scherp kantje aan geven”, zegt Luc. “Die boodschap resoneert sterk bij ons publiek. Het gevoel dat je een vuist moet maken tegen onrechtvaardigheid. Ook jongeren voelen dat en vinden in onze muziek een bondgenoot.” Vijftig jaar later brandt dat vuur nog steeds. “Blijf betogen”, klinkt het vastberaden. “Zeker nu.”
En dan is er dat vreemde verhaal achter There Will Be No Next Time. “We waren in de studio een ander nummer aan het opnemen, toen Ludo nog met een ideetje kwam. There Will Be No Next Time was in een uurtje ingeblikt. Maar onze platenfirma geloofde er niet in. Uiteindelijk belandde het nummer op een verzamel-lp die jongeren gratis kregen als ze een bankrekening openden. Inderdaad, een bankrekening. O ironie. Vreemd genoeg sloeg het nummer aan en 80.000 exemplaren later besliste onze platenfirma om het dan toch maar uit te brengen, geremixt door Jean-Marie Aerts. Het duurde lang vooraleer we het live zijn beginnen spelen. We vonden dat nummer veel te poppy voor ons punkpubliek. In het buitenland kent niemand het, maar hier werd het onze grootste hit.”
Niet thuis blijven zitten
Hoe lang ze nog door willen blijven gaan? “Ach, zolang we ons amuseren he. En zolang we nog goed klinken en ook ons publiek zich amuseert. Ik begrijp heel goed dat bijvoorbeeld The Rolling Stones blijven doorgaan. Wat moeten ze anders thuis zitten doen? Nee, zolang het lukt, gaan we door. We doen het nu wel wat rustiger aan. We zouden iedere avond kunnen optreden, maar we beperken dat. Liever een paar shows minder, maar dan wel met volle energie.”
Als ervaren rot, sluit Luc graag af met een wijze raad voor beginnende muzikanten. “Maak het niet te moeilijk, volg gewoon je hart en speel wat je wil spelen. Gewoon doen. In België is het niet makkelijk om je boterham te verdienen met muziek. Dat mag niet het uitgangspunt zijn. Ik heb er nooit mijn job van willen maken. Ik wilde gewoon rocken, het gebrom en gegier van mijn gitaar horen.”