New Yorker, indielieveling en introvert met sociale skills. Als singer-songwriter Sharon Van Etten al samengevat kan worden, dan wel in deze drie typeringen. Dit voorjaar staat de psychologe in opleiding met haar band The Attachment Theory op 7 maart in De Roma.
Tekst: Floor Deckx
Sharon Van Etten (43) was een introvert kind. Gevoelig, ook. “Ik moet een jaar of vier geweest zijn, toen we verhuisden en mijn moeder me in ons nieuwe huis terugvond onder de piano. Dat zou mijn favoriete plek worden. Volgens de verhalen van mijn ouders was ik altijd in de buurt van die piano. Dan raakte ik willekeurig de toetsen aan, en neuriede ik mee met de toon. Mijn manier om mijn stem te ontdekken.”
We spreken Van Etten via een zoomverbinding met Los Angeles, waar ze vanuit haar thuisstudio vertelt over haar jeugd in New York en haar eerste stappen in de muziek. Met een moeder die geschiedenis doceerde en een vader die IT’er was, groeide de jonge Sharon op in een middenklassegezin van zes, waar muziek beluisteren en maken gestimuleerd werd. “In dat grote gezin vond ik het fijn om me een beetje af te zonderen. Ik begon stiekem songs te schrijven en gitaar te spelen. Mijn broer wist niet dat ik zijn gitaar af en toe ‘leende’. Toen hij er achter kwam, was hij boos. Maar zodra hij doorhad dat het me menens was, heeft hij me gitaar leren spelen.”
Op de vraag waarom ze het gevoel had haar muzikale talent te moeten verbergen, komt het antwoord snel: “Ik was altijd bang om iets verkeerd te doen. Met die onzekerheid worstel ik al mijn hele leven. Zo had ik ooit een partner die vond dat ik geen goede songwriter was, waardoor ik wederom stiekem zat te oefenen.”
SHARON VAN ETTEN
& THE ATTACHMENT THEORY
VR 7 MAART - 20:00
STAAND - TICKETS
Nomade
Die fundamentele onzekerheid is een rode draad in Van Ettens carrière. Pas toen ze een muzikale zielsverwant vond in Aaron Dessner van The National, vond ze haar eigen stem én haar innerlijke rock chick. “Toen Aaron mijn song Serpents hoorde, zei hij: ik denk dat dit een rocknummer is. Ik wuifde die opmerking weg, maar hij hield vol. Hij zag de rocker in mij, waarvan ik zelf niet doorhad dat die überhaupt in me zat.”
In die beginjaren leefde ze een nomadenbestaan. Ze sliep bij vrienden op de sofa, gebruikte haar auto als opslagplaats en reisde haar muzikale drive achterna. Alles voor de muziek. “Als je in de artistieke sector zit, leer je snel hoe je moet hustlen. Je steunt op gelijkgezinde creatievelingen en volgt je eigen weg. Ik had in die tijd geen vaste relatie of andere verantwoordelijkheden. Dat is vandaag anders. Ik heb een zoontje, een partner en een vaste stek in LA. Touren is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger. En ja, het is moeilijk om je gezin achter te laten. Maar het hoort erbij.”
Hoe houdt ze zich als introvert staande tijdens het tourleven, waarbij ze dag in dag uit met haar muzikanten op pad is? “Ik heb zo mijn momentjes. ‘s Ochtends na het ontbijt, bijvoorbeeld. De meesten trekken er dan op uit, maar ik blijf bewust zitten. Schrijven, een koffie drinken, even alleen zijn met mijn eigen gedachten. Dat heb ik nodig om op te laden.”
Sharon Van Ettens mag dan al zeven albums op haar naam hebben staan, haar ambities reiken verder dan de muziek. Ze acteerde in de scifireeks The OA (Netflix), schreef muziek voor films en series én ze studeert psychologie - haar band heet niet voor niets The Attachment Theory. “Ik probeer vakken te volgen wanneer ik kan”, beaamt ze, “maar eerlijk gezegd heb ik er te weinig tijd voor. Mijn doel is om op mijn vijftigste af te studeren als psycholoog. Ik ben nu 43, dus dat kan nog lukken.” (lacht)
Enige introspectie is haar niet vreemd. Die onzekerheid van haar; daar heeft ze hard aan gewerkt, met dank aan de muziek. “Muziek was vanaf het prille begin mijn therapie. Het hielp me om uit mijn hoofd te raken en mijn gevoelens te uiten. Als ik ooit therapeut word, dan wil ik mensen helpen om die creatieve drive in zichzelf te vinden. We hebben allemaal een vorm van expressie nodig. Voor de ene is het koken, voor de andere tekenen, maar het kan ook zo eenvoudig zijn als naar de zonsondergang kijken.”