Fantastisch nieuws: drumster én frontvrouw Isolde Lasoen lost na haar grandioze debuutalbum Cartes Postales (2017) en haar nóg betere opvolger Oh Dear (2023) op 28 augustus haar derde langspeler: My Kind of Drama. Fantastischer nieuws: ze stelt die plaat één keer live voor. Fantastischst nieuws: dat doet ze in De Roma op 15 oktober!
Tekst: Mathijs Minten
Isolde, voor zover ik weet ben jij nochtans een rasechte Oost-Vlaming.
Ik ga dat hier nog mogen uitleggen aan de Gentenaars (lacht). Maar mijn plaat is nu eenmaal een ode aan drama en dat schrééuwt toch om een podium dat grandeur uitstraalt. Dan trek ik natuurlijk naar de mooiste zaal van het land.
Ik beleefde er al zo veel memorabele optredens. Uiteraard met Daan, bij wie ik ondertussen al 23 jaar drum, maar ik denk nu ook meteen terug aan de Radio 1-sessie voor vrouwendag in 2018. Die heb ik toen mogen cureren en muzikaal begeleiden, met Charlotte Adigéry én Angèle op de affiche. Een onvergetelijke avond!
Nog iets dat ik verrassend vind voor een Gentse: op titelsingle My Kind of Drama zing je, niet voor het eerst trouwens, in het Frans. Van waar komt die francofilie?
Toen ik Franse backings deed bij enkele Daan-songs kreeg ik daar veel complimenten over, dus ben ik er in mijn eigen schrijfproces ook mee beginnen experimenteren en heb ik ontdekt dat die taal qua timbre en sfeer heel goed past bij mijn stemgeluid. Ik vind Frans een heel poëtische taal, zéker als ze fragiel behandeld wordt, zoals in de handen van Françoise Hardy of Jane Birkin. En geef toe: ‘je t’aime’ klinkt toch veel sensueler en chiquer dan ‘I love you’.
Je werkte deze keer zelfs samen met een Franse producer: Mitch Declerck.
In eerste instantie wou ik eigenlijk héél graag met Victor Le Masne werken. Ik ben grote fan van zijn producerswerk en we hadden een supergoede klik tijdens de kennismakingsgesprekken, maar toen werd hij aangesteld als musical director van die waanzinnige ceremonies op de Olympische Spelen van Parijs ’24 — je weet wel, die met Céline Dion en Lady Gaga — en wilde natuurlijk heel de wereld met hem werken.
Ondertussen heeft hij een Grammy en héél weinig tijd, maar ik bleef wachten op zijn telefoontje (lacht). Toen hij liet weten dat hij opnieuw voor zes maanden volgeboekt was, heb ik hem toch maar gevraagd of hij een producer met een gelijkaardige sound kon tippen. Hij heeft toen zijn poulain Mitch aangeraden. Altijd een gok natuurlijk om voor het eerst met een onbekende te werken, want in Vlaanderen ken je ongeveer iedereen uit de muziekwereld, maar alles ging supervlot. In zijn studio in Rennes hebben we de plaat ingeblikt én zijn we supergoede vrienden geworden.
Rennes? Is dat een aanrader voor mijn volgende citytrip?
Absoluut! Ik was er ook nog nooit geweest, maar dat is echt een vree toffe stad. Een linkse studentenstad met een heel chille vibe en veel geschiedenis. Nu ik het zo beschrijf, lijkt het eigenlijk nogal hard op Gent (lacht).
Frankrijk was trouwens niet mijn enige bestemming: tijdens het schrijfproces ben ik ook een weekje op afzondering naar Italië gegaan, in het vakantiehuis van Thomas Siffer, een bevriende journalist, in Puglia. Daar kon ik nog eens écht in mijn teksten duiken, zonder afleiding van mijn gezin of andere verplichtingen. Met me, myself and I zat ik dan tussen de olijfgaarden, te mijmeren over het leven.
Dat klinkt als een reflectieve plaat.
Ik heb de meeste songs wel een beetje geschreven in een periode van zelfontwikkeling en zelfbewustzijn. Ik was net veertig geworden en dan maak je onvermijdelijk de balans op. Wat is er belangrijk in mijn leven en wat niet meer? Wat is er ballast geworden? Hoe ziet mijn positie in de muziekwereld eruit de komende jaren? Ik kan natuurlijk niet eeuwig ‘dat meisje achter de drums’ blijven, terwijl ik dat wel zou willen (lacht).
Dat klinkt nu misschien zwaar, maar zulke vraagstukken hoor ik bij veel vrienden van dezelfde leeftijd. Opeens begin je harder aan jezelf te werken.
Je bent toch geen marathons beginnen lopen, hé?
Geen zorgen, zo ver is het nog niet gekomen! Ik ben gezegend met een heel toffe en variabele job, waardoor ik niet snel in zo een midlifecrisis zal sukkelen. De muziekwereld is daar een natuurlijk medicijn tegen: energieke optredens spelen, nieuwe plekken ontdekken en interessante mensen ontmoeten. Dus nee, voorlopig nog geen marathons voor mij, ik houd het nog even bij concerten.
Oef! Daar zijn ik en tweeduizend andere bezoekers je ontzettend dankbaar voor.